Ervaringsverhaal oproep HartslagNu

Hemelvaartsdag 2013 - 7.03 uur


Ik krijg een SMS binnen en word daar wakker van. Ik denk nog ‘welke malloot sms’t mij ’s morgens zo vroeg’? Maar gelijktijdig dringt het tot me door dat ik meteen moet kijken.

En ja hoor het is een oproep van HartslagNu dat ik me naar een slachtoffer moet begeven. Zonder verder na te denken spring ik uit mijn bed en zoek mijn kleren op. Voor mijn gevoel ben ik in een paar seconden aangekleed en loop naar de badkamer om me met twee handen koud water echt wakker te krijgen. Ik pak mijn telefoon en mijn autosleutels en spurt naar buiten met in mijn hand het belangrijkste stukje gereedschap voor die ochtend, een ‘reanimatie-set’.

Tijdens het starten van de auto kijk ik op mijn telefoon waar ik zijn moet. Het is een bekende straat niet ver hier vandaan.

Ik ben op weg, waarbij mijn eigen hartslag voelt alsof ik bezig ben met een halve marathon. Rechts, rechtdoor, of toch korter hier rechtsaf, er schiet van alles door mijn hoofd. Het betreffende adres komt dichterbij en mijn hart klopt in de keel.

Plots zie ik blauwe zwaailichten opdoemen en als ik de straat inrijd constateer ik dat er al verschillende voertuigen (ambulance e.d.) voor de deur staan, waaronder een personenauto die ik herken van een andere Burgerhulpverlener. Ik kom gelijktijdig aan met de tweede ambulance, vier en een halve minuut nadat ik wakker ben geworden...
De adrenaline giert nog door mijn lijf, maar mijn hulp is vandaag niet nodig, er zijn al voldoende hulpverleners aanwezig.

Ik draai om en ga onverrichter zaken weer naar huis.
Wat een bijzonder begin van mijn vrije dag.

Achteraf hoor ik dat de persoon in kwestie is overleden, ondanks dat alles en iedereen op tijd aanwezig was. Je kunt niet altijd iets betekenen omdat je de voorgeschiedenis niet helemaal kent. Misschien was de persoon in kwestie al eerder in de slaap overleden en werd het ’s morgens pas geconstateerd.

Een Burgerhulpverlener, aangesloten bij EHBO vereniging Son en Breugel

  1

5
1
3
   
slideshade